دو انتخابات,دو دنیای متفاوت(1)

یکی از انتقاداتی که مداوما از سوی بسیاری از سیاستمداران ایران به آمریکا وارد میشود عدم وجود تعدد کاندیدا در انخابات ریاست جمهوری در آمریکاست.شاید بیش از همه طرح چنین مسائلی را می توان به عدم شناخت کافی مطرح کنندگان این اتهام از نظام انتخاباتی آمریکا نسبت داد.زیرا در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نه دو کاندیدا که گاه بیش از ده کاندیدا شرکت دارند.علی رغم این در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بیش از دو

فرد دو حزب وجود دارد اما عملا به دلیل عدم بدست آوردن حمایت مالی کافی,مبهم بودن پیشنهاد ها یا بیش از اندازه افراطی بودن پیشنهادات نادیده  گرفته میشوند.از سوی دیگر اگر قدری دقیق شویم به این حقیقت میرسیم که در کشورهایی که نظامهایی کاملا سکولار دارند و مسئله دین از سیاست کنار گذاشته شده –نظیر بسیاری از کشورهای اروپایی- دو راه بیشتر مطرح نیست.یا راستگرایی و یا سوسیالیسم.اما در آمریکا بواسطه  کمرنگ بودن عقاید چپگرایانه, برتری قدرت اقتصادی  و نیز بواسطه نقش استراتژیک خود به عنوان ابر قدرت نظامی مبارزه کمی متفاوت است.

شما در انتخابات ریاست جمهوری و حتی کنگره در آمریکا در زمینه های گوناگون 2 راه بیشتر ندارید.

در سیاست خارجه یا شما معتقد به یکجانبه گرایی هستید و معتقدید به عنوان قدرت برتر جهانی برای پیشبرد رسالت خود خواه متکی به دوستان یا جدا از آنها میتوانید عمل کنید همچون حمله به عراق علیرغم مخالفت برخی از اعضای ناتو و یا مدعی چند جانبه گرایی و رهبریت یک اتحاد هستید نظیر عملکرد ناتو در قبال حمله به یوگسلاوی به رهبریت آمریکا در زمان کلینتون.

در سیاست اقتصاد داخلی یا مدعی گسترش خدمات تامین اجتماعی و افزایش مالیات های گوناگون هستید نظیر معیارهای دولت رفاه روزولت یا خواهان کاهش هزینه های دولت از طریق کاهش خدمات دولتی و کاهش مالیات و آزاد سازی اقتصادی هستید مثل دولت ریگان.

در سیاست اجتماعی داخلی یا محافظه کارانه عمل میکنید و از قوانین اخلاقی حمایت میکنید که به تبع ضایع شدن حقوق اقلیت ها را به دنبال دارد و در نتیجه حمایت سنت گرایان و متعصبان مسیحی را بدست می آورید و حمایت روشنفکران و اقلیت ها را از دست میدهید مثل مخالفت بوش با برداشتن سخت گیری علیه تحقیقات بر روی سلول های بنیادی انسان یا قوانین مربوط به سقط جنین و یا معقتد به کاهش مقررات سخت گیرانه در چنین زمینه هایی خواهید بود نظیر عملکرد اکثر دولت های دموکرات.

در زمینه قوانین مهاجرت نیز یا معتقد به محدود کردن هرچه بیشتر آنید نظیر جمهوری خواهان و یا برعکس.

در زمینه صهیونیسم یا خود را ملزم به حمایت بی چون و چرای رژیم صهیونیستی میدانید و از این طریق,حمایت مالی کلان آنها را  بویژه در زمان انتخابات ریاست جمهوری- که بسیار پر هزینه است-  بدست میآورید یا با درجه شدت کمتری خود را محافظ این رژیم مینامید و رای لابی های صهیونیستی پارلمان و حمایت بسیار کمتری را در عوض بدست آورده و در میان اعراب  و کشورهای جهان عرب محبوبیتی کسب میکنید.در زمینه کوبا نیز وضع به همین منوال است.دیدگاه عدم حمایت از صهیونیسم به دلیل تاثیر گزاری کلان حمایت لابی صهیونیستی کنگره و توان بالای مالی این گروه عملا کاملا در میان کاندیداهای ریاست جمهوری کنار گذاشته شده است.

در زمینه جهان خارج, یا معتقدید که به عنوان ابر قدرت باید تاثیر گزار باشید یا اینگونه استنباط میکنید که حجم مشکلات داخلی شما را بیش از بیرون به درون باید متمرکز کند.دیدگاه دوم از بعد جنگ جهانی دوم در میان کاندیدا های ریاست جمهوری آمریکا به دلیل ابر قدرت بودن وجود نداشته است.

طرح همه گزینه های فووق از اینرو بود که گفته شود راه سومی وجود ندارد و ضرورتی به تبع آن برای افزایش کاندیداهای حاضر در انتخابات ریاست جمهوری وجود ندارد.

اما ایران دنیای دیگری است.اینجا اگرچه ظاهرا دو راه وجود دارد اما در عمل بیش از تعداد انگشتان دست راه وجود دارد و در عین حال یک راه و شاید هیچ راه.اینجا دنیای دیگری است !

در ایران و حکومت هایی که برای دموکراسی تعریف خاص خود را دارند- غیر آنچه تعریف غربی آن میدانند- جدال اول در انتخابات مابین حامیان اوضاع موجود است و متقاضیان تغییر وضع موجود به شیوه مسالمت آمیز! اینجاست که یا اصولگرا(محافظه کار) میشوید یا اصلاح طلب.راه سومی وجود دارد ولی چندان دلفریب نیست که شامل تبعیدی ها,فراری ها,زندانیان سیاسی و... - که بگونه ای از صجنه ی سیاست  داخلی کنار میروند- میشود.بناراین با این تعریف دو راه در عمل بیشتر وجود ندارد.

اما وقتی ریز بین تر میشوید این دنیا از آنچه می بینید پیچیده تر است که بماند تا دفعه بعد...