گیر دادنی ها

ایستاده بر خون(قسمت اول)

girdadanyha — Mon, 28 Jul 2008 22:17:18 GMT

" اين انتخاب به شکل سياسي اشتباهي بزرگ، بشکل انساني يک پسرفت، و به شکل حقوقي يک جنايت است"

این جمله را ولادیمیر بوکووسکی منتقد روس هنگامی بیان کرد که کمیته بین المللی المپیک میزبانی المپیک 1980 را به مسکوی شوروی سپرد.شوروی در آن دهه سیر نزولی خود را به سرعت دنبال میکرد و از امپراطوری سرخ، چیزی جز نمای عظیم اما پوشالی باقی نمانده بود.آن دوره المپیک اگرچه برگزار شد اما به دلیل اعتراضات گسترده جهانی به برگزاری آن وعدم شرکت آمریکا,ژاپن وآلمان غربی که در اعتراض به حمله شوروی به افغانستان در آن شرکت نکردند جذابیتهای اندکی داشت.

زمانی که کمیته بین اللملی تصمیم به واگذاری حق برگزاری مسابقات2008 به چین را در سال 2001 داد بسیاری از فعالان حقوق بشر نسبت به پایمال شدن سازمان یافته حقوق بشر توسط حکومت کمونیستی معترض شده و خواستار تجدید نظر در آن شدند اگرچه یکی از دلایل وگذاری حق برگزاری مسابقات به چین ادعای مقامات چینی در رابطه با بهبود حقوق بشر در صورت واگذاری میزبانی المپیک به چین بود.

برخورد خشونت بار پلیس چین با مردم تبتی و سرکوب خونین تظاهرات آرام راهبان تبتی در واپسین ماهای باقی مانده نشان داد که تا چه حد وعده های مقامات چینی عمل نشده باقی ماند .همچنان که فرستاده ویژه سازمان عفو بین الملل به شدت از تداوم آشکار نقض حقوق بشر توسط دولت چین انتقاد کرد.

درچنین شرایطی بازتاب گسترده این سرکوب ها در رسانه های غربی توجه جهانی را بار دیگر پس ازسالها به تبت جلب کرد و این چنین بسیاری از مقامات غربی را وادار کرد تا تهدید به تحریم این مسابقات کنند.

اگرچه از آن به بعد لحن مقامات چینی تا حد زیادی تغییر کرد (تا جاییکه حتی برای اولین بار حاضر به پذیرش گفتگو با دالایی لاما شد)و مداوما اینگونه تبلیغ شد که روح المپیک در ورزش است و باید آنرا از سیاست جدا کرد.

برداشتها و پنداشتها:اینکه آیا ادعای مقامات چینی موجه است یا نه یکی از چالش برانگیترین تصمیمات است. باتوجه به صرف هزینهای مالی کلان برای برگزاری مسابقات و جلب توجه جهانی تا حد زیادی به کشور برگزار کننده،برگزاری المپیک نمادی از پیشرفت کشور میزبان در عرصه جهانی است(نظیر واگذاری المپیک در 68 به توکیو و 88 به سئول) ونمیتوان منکر آن شد که برگزاری المپیک تا حد زیادی تبلیغ برای دولتی است که تحت سیاست های کمونیستی تا حد زیادی اقتدارگرایی را ترویج میکند وبدیهی ترین حقوق مردم را پایمال میکند.

در احوال غیبت چند ماهه

girdadanyha — Sun, 20 Jul 2008 01:29:18 GMT

در مدتی که قریب به سه ماهی میشود در واقع دلایل زیادی برای عدم تداوم کار داشتم.از مشغله به امور تحصیلی که تا نیمه مرداد مرا سخت به خود مشغول کرد و ۱۵ روز پس از آن که به بطالت محض گذشت و توام شد با اوج دیدگاه نهیلیستی به وبلاگ نویسی و یک ماهیست هم که بیشتر میخوانم و نکته هایی را در کوشه ی کوچکی از دفترچه یادداشتم مینویسم.بیشتر احساس میکنم بجای حرفی برای گفتن حرفی برای خواندن دارم.بنابراین واقعا مشکله در چنین بحبوحه حس برهوت فرهنگی دست به قلم ببرم برای کنکاشی در تاریخ,سیاست،اقتصاد و هنر ...(خیلی ادبی شد!)

تازه میفهم نوشتن کار واقعا سختی است؛اگر مستند بنویسی و مولف باشی نه مترجم و مقلد،از روی تعهد بنویسی نه از تنفر و شاید برای رفع مسئولیت.

چندی پیش فیلم کاپوتی(capote)رو دیدم.فیلمی که راجع به یکی از فیلمنامه نویسان شهیر آمریکا در دوره کلاسیک هالیوود(دهه ی 40 و 50) بود؛با بازی فیلیپ سیمور هافمن که برای بازی در این نقش برنده اسکار بهترین بازیگر مرد سال شد.

داستان به آخرین کتاب ترومن کاپوتی(در خون سرد) برمیگردد که در آن این فیلمنامه نویس جذب ماجرای قتل خانواده چهارنفره ای به دست دو جوان میشود.فیلم روایتی است از تلاشهای وی برای ارتباط با یکی از قاتلین که روحیه هنری داشت به نام پری و تلاش برای درک چرایی وقوع قتل توسط فردی با چنین روحیاتی هنرمندانه ای.

در یکی از سکانس ها پری به ترومن میگوید نوشته های تو مارو نجات میده.

ترومن : من هنوز چیزی ننوشته ام.

پری:چرا؟من و تو ساعتها حرف زدیم.

ترومن:چون هنوز در حال جمع آوری اطلاعاتم.

همه اینها رو گفتم تا به این نکته اشاره کنم که مسنتد نویسی و مستدل بودن متن وجه اعتبار آن است,بنابراین شاید دیگر سنت هر ماه یک مقاله رو کنار بذارم وبجاش تمام تمرکزم رو بذارم بر نوشتن مقاله به قیمت نوشتن یک مقاله در چند ماه و حتی سال.

............................................................

اینکه کاربری وبلاگ برای من در چیست یکی دیگه از مفاهیم فلسفی بود که مورد جدل قرار دادم.هنوز نتونستم برای وبلاگ کاربری معمولی که بیشتر به عنوان دفتر یادداشت روزانه(و حتی خاطراته) است قائل بشم.ترجیح میدم مکانی برای مقاله نویسی باشه.بویژه چیزهایی که ارزش خواندن به نظرم داره و برای پاره ای از ملاحضات غیر قابل انتشار است!

.............................................................

مقاله ای در مورد چین دارم که در دو قسمت تو وبلاگ میذارم.

انگار آنارشیست شدم/در نقد جبهه انقلابیگری مداوم

girdadanyha — Tue, 03 Jun 2008 08:55:18 GMT

نمیدونم آخرین بار کجا خونده بودم که میگفت آدمهای معمولی خودشون رو پشت انسانهای بزرگ مخفی میکنند.همون فردی که این حرفو زد میگفت همه ما انسانها گاهی حرفای بزرگی تو زندگی مون میزنیم ولی هیچگاه اونا رو به خاطر نمی سپریم و بعد در جا و روزی که باید حرفای بزرگ بزنیم دربدر دنبال یک جمله از یک فرد بزرگیم و نادیده میگیریم اونهمه حرفهای بزرگی رو که تا به حال زدیم.

نمیدونم واقعا باید این جمله رو تائید کنم یا رد.چون به نظرم گاهی بعضی جمله ها انقدر قشنگند که دوست دارم هر آدمی با من در لذت از آن جمله شریک باشه والا دیگه ادبیات معنایی نداشت نه شعر و نه رمان...

اما گاهی به طور وحشتناکی هم بی هویت میشیم و اونوقت حاضریم هر مزخرفی از یک فرد معروف رو ذکر کنیم.(اگرچه ممکنه فرد ذکر کننده اتفاقا احساس کنه جمله بزرگی به زبان آورده)

و حال این حکایت من وهمکلاسان منه..

که هر کدوم در ته جزوه ای که برای کلاس مینویسن یک چیزی مینویسن یکی نامه به خدا,دیگری یک جمله امید بخش,یکی گلایه و دیگری متنی برای تزکیه و تنبه و من وا ماندم که دیگر چیزی برای گفتن هست یا نه؟

اینکه حتی یک جمله میتونم از خودم بنویسم یا نه...

و اینجاست که تصمیم گرفتم نه جمله ساز باشم و نه جمله نویس..

و عکسی در مورد استفاده از wc فرنگی رو تو جزوه گذاشتم,

به دو دلیل اول اینکه به جای اینکه هر کس تلاش خستگی ناپذیری برای درک مفهوم ذکر شده در ته جزوه کنه چند ثانیه ای لبخندی بزنه و بعد به این فکر کنه شاید گاهی گفتن اینهمه پند و نکته و نفرت تکرار کارهای دانسته ای است که سالهاست با اونیم و کاملا ازش مطلعیم مثل استفاده از توالت فرنگی!

ولی حتی یک نفر هم چنین فکری نکرد.یکی اون رو شوخی مستهجن,دیگری دیوانگی و عده ای کاری از سر نداشتن جمله ای زیبا برای نوشتن دونستنش

نمیدونم شاید راست میگن اما از کاری که کردم نه ناراحت که برعکس خوشحالم چون بهش باور داشتم اگرچه...

اندر وبگردی

girdadanyha — Mon, 05 May 2008 15:34:04 GMT

این روزها بیشتر از اینکه بنویسم و یا برای دوستان کامنت بذارم میخونم و وبلاگ گردی میکنم.شاید به دنباله بهانه برای نوشتن باشم یا به دنبال ایده ای برای الهام یا برای تنوع و یا هزار دلیل دیگر...

وبلاگ های جدیدی کشف کردم که ارزش خوندن زیادی داره و وبلاگهایی هم که به نظرم جذاب نبود.نمیگم بی ارزش چون اونهم برآمده از فکر یک انسانه بالاخره.

نکات جالبی در این وبگردیها کشف کردم:

مثلا کسانی که از فضای رایگان وبلاگ کسب درآمد میکنند.تقریبا سه دسته اند.

1)کسانی که مطالب پر طرفدار در وبلاگ دارند و به دلیل جذب مخاطب بالا آگهی میگرند.مثل بلاگهایی که آهنگ های غیر مجاز رو رایگان برای دانلود میذارند

2)افرادی که ترویج تجارتهای شبکه ای میکنند.(نظیر شبکه گلد کوئیست و الماس و ...)

3)کسانی که چیز برای فروش دارند که اکثرا شامل cdهای فیلم میشه.

نکته غم انگیز اینه که دسته اول و سوم معمولا فعالیت تجاری خود رو بر سواستفاده از امکانات دیگران گذاشته اند.نظیر خواننده ای که آهنگش به دلیل فضای به شدت محدود شده موسیقی کشور سر از بازار سیاه در میاره (تا جایی که بعضی از اونها ادعا میکنند در حالی که نسخه ای از اثر در ارشاد مشغول مجوز گرفتن است ناگهان یکی از دست اندرکاران استودیو ضبط کپی های غیر مجاز اونرو پخش میکنه که باعث کاسته شدن شدید از ارزش اثر میشود و فرایند مجوز گیری چند سالی عقب میاندازد.)

در مورد دسته دوم هم که حرف نزنیم سنگین تریم.

این مسئله به خوبی طرح کلی از یک اقتصاد بیمارو به تصویر میکشه که در اون نه فقط بازار آزادی وجود نداره بلکه نمود بارزی است از عدم تولید و گسترش قاچاق و به خوبی نشان میدهد ایران چه فاصله عظیمی تا WTO دارد.

بازار از اینرو بسته میدونم که بدیهی ترین اصل اقتصاد بازار امنیت است که در آن هر فردی تولیدات خود را به بازار عرضه و تقاضا عرضه کند.حال آنکه چنین امنیتی ابدا وجود ندارد.

ثانیا هر سایتی شرط عرضه محصول را منوط به رضایت خاطر خالق اثر میداند که در این مورد گاه دیده میشود حتی وبلاگها مطالب یکدیگر را دزدیده و در کمال وقاحت یکدیگر را متهم میکنند.

اینکه بسیاری از شرکت های مهندسی و یا تولیدی حتی یک سایت برای تبلیغ توانمندی های خود نداشته باشند یا اینکه بخش عظیمی از وبلاگها در زمینه هایی مثل جوک sms ،عکس و زنگ موبایل و دانلود آهنگ و اینجور چیزها باشد یا مثلا وبلاگهایی که تا 500 کامنت برای هر پست خودشون میگیرند در حالی که کل مطلب وبلاگشون در مورد چگونگی مخ زنیه یک دختر! و ... و یا یکی از پر مراجعه ترین سایت های کشور سایت sanjesh.org، همه نشون میده تا چه حد مشکل دنیای مجازی کشورمون حاده...

همه اینها وقتی جالبتر میشه که مناظره دو بلاگر سیاسی از دو طیف رو مطالعه میکنیم که در اون طرفین از قلم نه در نقش خود که مثل چماقی استفاده میکنند.

نتیجه گیری از این بحث ها رو میسپرم به خودتون....

مصائب نقادی

girdadanyha — Tue, 08 Apr 2008 15:26:18 GMT

«کلمه های بسیاری بود که آدم دیگر طاقت شنیدشان را نداشت و سرانجام فقط اسم جاها آبرویی داشتند...کلمات مجرد،مانند افتخار،شرف،شهامت و یا مقدس در کنار نامهای دهکده ها و شماره جاده ها و تاریخ ها پوچ و بی آبرو شده بودند...»

ارنست همینگوی-وداع با اسلحه

بعضی از واژه ها قداست معنایی دارند,یعنی گستره معنایی عظیمی را در خود دارند لیکن تکرار مکرر آن سخت از ارزش بار معنایی آن کاسته است.انتقاد و لزوم نقد پذیری یکی از ده ها کلمه ای از این دست است که مدت هاست بازیچه زبان ماشده تا اعتقاد عملی ما.

1)آخرین جلسه کلاس یکی از اساتید بود که استاد ابتدا نام یکایک افراد حاضر در کلاس رو پرسید و سپس از ما خواست تا بر تکه کاغذی انتقادی که در مورد شیوه برگزاری کلاس وی داشیم را مطرح کنیم اما هیچ کس حتی زحمت جستجو برای کاغذ را به خود نداد تا چه برسد به نوشتن نقدی از کلاس.

۲)برنامه ای است که مدتی است از شبکه 1 سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش میشود به نام چراغ خاموش.در یکی از قسمتها از استاندار گیلان دعوت شد تا پاسخگوی نواقص و طرحهای ناتمامی باشد که در گیلان وجود داشت.طرحهایی مثل تهاجم به حریم مرداب انزلی,روگذر خیابان جانبازان رشت,مسیر انحرافی بسیار خطرناک و فاقد علامت های راهنمایی کافی رانندگان در اتوبان رشت-قزوین،طرح پل هوایی ناتمام در همین اتوبان و...

استاندار گیلان نه فقط پاسخگویی کاملی در این زمینه نداشت که در آنجا به گلایه از عدم توجه به طرح های تمام شده داشت.

وی در جلسه معارفه رئیس جدید سیمای استانی گیلان(موسوم به شبکه باران)ضمن انتقاد شدید به عملکرد مجریان این برنامه اعلام کرد که ادعا مطروحه از سوی این برنامه در مورد مسیر فرعی اتوبان قزوین-رشت کذب محض بوده(انگار تنها مشکل مربوطه منحصر به مورد مذکور بوده) و خواهان برخورد با دست اندرکاران این برنامه شد.وی مشکل پیش آمده را ناشی از اشتباه عمدی گزارشگر برنامه دانست و این در شرایطی است که وی خود را یکی از انتقادپذیرترین مسئولین میداند.

3)دیدار نخبگان با مسئولین بلندپایه کشوری که تحت نام هم اندیشی با نخبگان برگزار میشود حکایت جالبی دارد.هر نخبه که در مقام منتقد وارد میشود ابتدا مدت مدیدی را به مدح مسئول اجرایی میپردازد سپس عرق ریزان با خفیفترین لحن ممکن انتقاد میکند و در نهایت بار دیگر ضمن مدح مسئول اجرایی وی را به خاطر تحمل نقد او ستایش میکند.

انگار برای ما,انتقاد کردن بیشتر به صورت بالماسکه درآمده.تنها تظاهر به نقادی میکنیم تا اینگونه خود را تسلا دهیم که در جهت تائید خواست اکثریت عمل میکنیم اما همین که در میدان نقد واقعی وارد شدیم بیش از آنکه توان تحمل نقد را داشته باشیم میخواهیم مورد ستایش واقع شویم غافل از اینکه نقد پذیری صادقانه و اقرار به کمبودهای اجرایی نه فقط ارزش کرده های ما را کمرنگ نمیکند که بر ارزش آن میافزاید.

اما هنوز ما برای نقد شدن توان از خودگذشتگی کافی را نداریم والا این همه حمد وثنای پیش و بعد از نقد برای چیست؟

انتخابات از نوع داخلی

girdadanyha — Tue, 18 Mar 2008 23:29:18 GMT

اول از همه سال نو رو تبریک میگم.امیدوارم در سال جدید همه سلامت باشید.

باید اعتراف کنم که مدتیه اصلا حال وبلاگ نویسی ندارم.کم کم دارم حس میکنم چیز بیخودیه!البته خیلی متاسفم که بعد یک سال نیم تازه به اینجا رسیدم.

میخواستم قسمت دوم مقالمو که اختصاص به انتخابات داشت بنویسم ولی بازم فکر کردم نوشتن اینکه تو ایران حزب به معنای واقعی وجود نداره و همین احزابی هم که وجود دارن به جای اینکه برایند افکار و عقاید باشند تابع شخصیت موسسان آنهاست بسیار تکراریه.بنابراین خیلی ساده از نوشتن قسمت دوم صرف نظر کردم اگرچه هنوز معتقدم به جای اینکه اعتبار افراد از احزاب باشه در ایران متاسفانه اعتبار احزاب از افراده.مثل اعتماد ملی و رایحه خوش خدمت و ...

ضمن اینکه واقعا هنوز نتونستم متوجه بشم که تفاوت دو حزب آبادگران و ایثارگران در چیست یا کروبی چه حرف تازه ای برای گفتن داشت که به دنبال تاسیس حزبی متفاوت از مشارکت رفت.

نکته جالب این انتخابات به نظرم کروبی بود.اول اینکه یک چیز واضح بود و اونم اینکه کسی که به دنبال اصلاح طلبی باشه قطعا هیچ وقت شعارهای کروبی جذبش نمیکرد(با اون همه تعریفی که هر روز از رد صلاحیت ها میکرد و تخریب هر دستاورد اصلاح طلبی)ایشان در تمام طول انتخابات توانست همپای خانم رجبی,سیمای ملی و شریعتمداری اصلاحات رو تخریب کند آن هم بدون حتی یک شعار تازه.

پاسخ تمام این اشتباهات نیز به وضوح از شکست منتجب نیا و فاطمه کروبی(دو سر لیست اعتماد ملی)در راه یابی به مجلس متبلور شد.بدیهی است که فردی که از مرام اصلاح طلبی حمایت میکند هیچگاه از تخریب های مداوم هم کیشان سابق توسط نیروی خودی به راحتی گذشت نخواهد کرد آن هم در شرایطی که در این فقدان مبرم رسانه ای و نیاز مبرم اصلاح طلبان در کسب اعتماد مجدد مردم حرف های این شیخ پیر هر روز مثل خنجری زخم کهنه اصلاحات رو ریش ریش میکرد.در حالی که اتحاد در روز های بحرانی بیانگر انسجام یک گروه در برابر مشکلات است.

البته نتایج این انتخابات حسی را در من ایجاد میکند که اعتراف کنم مردم تا حد زیادی اعتماد خود رو به اصلاح طلبان از دست داده اند.یا به بیان بهتر ترجیح میدهند مدتی اصلاح طلبان در اقلیت مطلق بسر برند.

البته میزان مشارکت هم نمیتواند معیار مشخصی برای ارائه یک تحلیل سیاسی از اوضاع کنونی افکار مردم باشد چراکه نمیتوان انکار کرد بخشی از رای دهندگان تنها از اینرو به پای صندوق های رای رفتند که مهری در شناسنامه داشته باشند تا در مواردی همچون استخدام در مشاغل دولتی(که در ایران بسیار هم محبوبیت دارد به خاطر مزایایی همچون بیمه ,استخدام مادام العمر و ...)دچار مشکل نشوند.

3 مورد بود که دوست داشتم در موردشون بنویسم که متاسفانه به سال بعد موکول میشه:

1)دوست عزیزی در یکی از کامنت ها ازمن خواستند درباره نظام سیاسی انگلستان مطلب بنویسم

2)نظریه انقلابی گری مداوم که دوست فهیمم در وبلاگ سیاست عقلانی در مورد آن نوشتند و از من خواستند که نظر بدم که به تفضیل محتاج پاسخ است

3)تصویب قانون منع حمل اسلحه در واشتگتن دی سی.

زنگ تفریح:

با مراجعه به لینک زیر قیمت وبلاگ خود را تعیین کنید.

قیمت وبلاگ

دو انتخابات,دو دنیای متفاوت(1)

girdadanyha — Mon, 18 Feb 2008 22:50:18 GMT

یکی از انتقاداتی که مداوما از سوی بسیاری از سیاستمداران ایران به آمریکا وارد میشود عدم وجود تعدد کاندیدا در انخابات ریاست جمهوری در آمریکاست.شاید بیش از همه طرح چنین مسائلی را می توان به عدم شناخت کافی مطرح کنندگان این اتهام از نظام انتخاباتی آمریکا نسبت داد.زیرا در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا نه دو کاندیدا که گاه بیش از ده کاندیدا شرکت دارند.علی رغم این در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا بیش از دو

فرد دو حزب وجود دارد اما عملا به دلیل عدم بدست آوردن حمایت مالی کافی,مبهم بودن پیشنهاد ها یا بیش از اندازه افراطی بودن پیشنهادات نادیده گرفته میشوند.از سوی دیگر اگر قدری دقیق شویم به این حقیقت میرسیم که در کشورهایی که نظامهایی کاملا سکولار دارند و مسئله دین از سیاست کنار گذاشته شده –نظیر بسیاری از کشورهای اروپایی- دو راه بیشتر مطرح نیست.یا راستگرایی و یا سوسیالیسم.اما در آمریکا بواسطه کمرنگ بودن عقاید چپگرایانه, برتری قدرت اقتصادی و نیز بواسطه نقش استراتژیک خود به عنوان ابر قدرت نظامی مبارزه کمی متفاوت است.

شما در انتخابات ریاست جمهوری و حتی کنگره در آمریکا در زمینه های گوناگون 2 راه بیشتر ندارید.

در سیاست خارجه یا شما معتقد به یکجانبه گرایی هستید و معتقدید به عنوان قدرت برتر جهانی برای پیشبرد رسالت خود خواه متکی به دوستان یا جدا از آنها میتوانید عمل کنید همچون حمله به عراق علیرغم مخالفت برخی از اعضای ناتو و یا مدعی چند جانبه گرایی و رهبریت یک اتحاد هستید نظیر عملکرد ناتو در قبال حمله به یوگسلاوی به رهبریت آمریکا در زمان کلینتون.

در سیاست اقتصاد داخلی یا مدعی گسترش خدمات تامین اجتماعی و افزایش مالیات های گوناگون هستید نظیر معیارهای دولت رفاه روزولت یا خواهان کاهش هزینه های دولت از طریق کاهش خدمات دولتی و کاهش مالیات و آزاد سازی اقتصادی هستید مثل دولت ریگان.

در سیاست اجتماعی داخلی یا محافظه کارانه عمل میکنید و از قوانین اخلاقی حمایت میکنید که به تبع ضایع شدن حقوق اقلیت ها را به دنبال دارد و در نتیجه حمایت سنت گرایان و متعصبان مسیحی را بدست می آورید و حمایت روشنفکران و اقلیت ها را از دست میدهید مثل مخالفت بوش با برداشتن سخت گیری علیه تحقیقات بر روی سلول های بنیادی انسان یا قوانین مربوط به سقط جنین و یا معقتد به کاهش مقررات سخت گیرانه در چنین زمینه هایی خواهید بود نظیر عملکرد اکثر دولت های دموکرات.

در زمینه قوانین مهاجرت نیز یا معتقد به محدود کردن هرچه بیشتر آنید نظیر جمهوری خواهان و یا برعکس.

در زمینه صهیونیسم یا خود را ملزم به حمایت بی چون و چرای رژیم صهیونیستی میدانید و از این طریق,حمایت مالی کلان آنها را بویژه در زمان انتخابات ریاست جمهوری- که بسیار پر هزینه است- بدست میآورید یا با درجه شدت کمتری خود را محافظ این رژیم مینامید و رای لابی های صهیونیستی پارلمان و حمایت بسیار کمتری را در عوض بدست آورده و در میان اعراب و کشورهای جهان عرب محبوبیتی کسب میکنید.در زمینه کوبا نیز وضع به همین منوال است.دیدگاه عدم حمایت از صهیونیسم به دلیل تاثیر گزاری کلان حمایت لابی صهیونیستی کنگره و توان بالای مالی این گروه عملا کاملا در میان کاندیداهای ریاست جمهوری کنار گذاشته شده است.

در زمینه جهان خارج, یا معتقدید که به عنوان ابر قدرت باید تاثیر گزار باشید یا اینگونه استنباط میکنید که حجم مشکلات داخلی شما را بیش از بیرون به درون باید متمرکز کند.دیدگاه دوم از بعد جنگ جهانی دوم در میان کاندیدا های ریاست جمهوری آمریکا به دلیل ابر قدرت بودن وجود نداشته است.

طرح همه گزینه های فووق از اینرو بود که گفته شود راه سومی وجود ندارد و ضرورتی به تبع آن برای افزایش کاندیداهای حاضر در انتخابات ریاست جمهوری وجود ندارد.

اما ایران دنیای دیگری است.اینجا اگرچه ظاهرا دو راه وجود دارد اما در عمل بیش از تعداد انگشتان دست راه وجود دارد و در عین حال یک راه و شاید هیچ راه.اینجا دنیای دیگری است !

در ایران و حکومت هایی که برای دموکراسی تعریف خاص خود را دارند- غیر آنچه تعریف غربی آن میدانند- جدال اول در انتخابات مابین حامیان اوضاع موجود است و متقاضیان تغییر وضع موجود به شیوه مسالمت آمیز! اینجاست که یا اصولگرا(محافظه کار) میشوید یا اصلاح طلب.راه سومی وجود دارد ولی چندان دلفریب نیست که شامل تبعیدی ها,فراری ها,زندانیان سیاسی و... - که بگونه ای از صجنه ی سیاست داخلی کنار میروند- میشود.بناراین با این تعریف دو راه در عمل بیشتر وجود ندارد.

اما وقتی ریز بین تر میشوید این دنیا از آنچه می بینید پیچیده تر است که بماند تا دفعه بعد...

girdadanyha — Fri, 18 Jan 2008 22:02:03 GMT

(همانگونه که کانت بیان داشته انسانیت و دنیا بالغ شده اندو انسان به شکلی فزاینده مسائلش را بدون مراجعه به خدا حل میکند.البته ممکن است نتیجه عدم مراجعه انسان به خدا به وجود آمدن شرایط دهشتناکی باشد که در جنگ جهانی دوم نمونه ای از این وضعیت بود,اماایجاد شدن چنین شرایطی باعث نمیشود تا انسان به سوی خدا بازگردد.یک فرد جوان ممکن است زندگی خود را تباه سازد,اما دیگر نمیتواند مجددا همچون کودکی تحت تسلط و قیومت والدین خود قرار گیرد.این فرایند نه به عنوان تاریخ ارتداد فزاینده انسان نسبت به خدا،بلکه به عنوان پیشرفتی بجا و صحیح برای انسان است.

خدا میخواهد ما به این موضوع پی ببریم که ما انسانها باید زندگی خود را بدون او اداره کنیم... و در حضور خدا و با خدا،بدون او زندگی کنیم.خدا اجازه داده است تا خود از جهان به بیرون رانده شده،بر صلیب قرار گیرد.)

نامه ها و نوشتارهایی از زندان- دتریش بونهافر

16 جولای 1944

وی در 9 آوریل 1945 اعدام شد...

آنها را هم بازی دهید

girdadanyha — Mon, 24 Dec 2007 19:23:18 GMT

در هر کشوری که انتخابات برگزار میشود چه در فضایی عادلانه و چه ناعادلانه رسانه رکنی تاثیر گذار است.بدون رسانه قدرت اطلاع رسانی و به تبع آن شناخت جامعه از افراد و احزاب کاسته میشود.شاید بی دلیل نباشد که میگویند رکن چهارم دموکراسی پس از تفکیک قوای سه گانه رسانه هاست که با بیان کیفیت عملکرد هر یک از سه قوا, کاستی و کمبودهای آنان را منعکس کرده و عملکرد مستقل قوای سه گانه را بهبود میبخشند.

هرچه رسانه های آزاد بیشتر باشند که بدون دغدغه کاستی ها را منعکس کنند سریعتر میتوانند ناکارامدی ها را نشان داده و افراد ناکارامد را در انتخابات کنار بزنند.از اینرو بود که در کشور ی همچون ونزوئلا چاوز کمتر از هشت سال پس از انتخاباتی که وی بایاری رای 63% مردم به کاخ ریاست جمهوری راه یافت در رفراندومی جاه طلبانه تنها 49% تائید مردم را بدست آورد تا شاهد نا امید شدن بیش از 14% مردم از خود باشد.

اما در ایران حکایت دیگری دارد. در ایران جز تلویزیون دولتی رسانه تصویری فعال دیگری وجود ندارد.شبکه های ماهواره ای هم آنقدر فرد محور و توطئه نگرند که زندگی با اتکا به حرف های آنان در ایران به معنی زندگی در فضایی امنیتی بدتر از شوروی کمونیستی است.

رسانه های صوتی نیز آن اقبال گذشته را با پیشرفت تکنولوژی ندارند.از سوی دیگر رادیوهای منتقد همگی یا به کشور دیگری وابسته اند یا از طریق کمک های مالی آنها به حیات خود ادامه میدهند و با ذهنیت بیگانه ستیز ایزانی بدیهی است که این رابطه تا چه حد از دید عوام ناگوار است.

فضای اینترنت نیز با فیلترینگ و تعلیق گسترده سخت در تنگنا است.(مثل بازتاب و bbc فارسی) از سوی دیگر یکسری وبلاگ ها هم هستند که در سیاه نمایی دست کمی از شبکه های ماهواره ای ندارند.

وضعیت مطبوعات هم که جای خود دارد.توقیف های طولانی و مکرر و سادگی لغو امتیاز آنقدر راحت است که عمر کمتر نشریه در ایران حتی به سی سال میرسد.(استثناهایی مثل اطلاعات و کیهان به دلیل دولتی بودن قابل اغماض است)

امروز حکایت اصلاح طلبان از این هم ناگوارتر است.آنها تقریبا دائما از سوی رسانه ملی تخریب میشوند.شرق,هم میهن,کارنامه,نامه و مدرسه هم نیز که به محاق رفتند.اقدام سریع دولت در جهت حذف یارانه های کاغذ نیز سبب شد که روزنامه ای نظیر کارگزاران خود خواسته تعطیل کند و روزنامه هایی نظیر آفتاب یزد کاسه گدایی بدست هر روز از بی پولی شکایت کنند.اعتماد هم که کورمال کورمال میکوشد راه هم میهن را ادامه دهد با همه کمبودها.

در چنین شرایطی شهروند آخرین تقلای زنده ماندن رسانه ای اصلاح طلبان است.اگرچه توان رقابتی هفته نامه کجا و روزنامه کجا.

این در شرایطی است که عیش و نوش اصولگرایان از قدرت تمامی ندارد.رسانه ملی دربست دولت را تبلیغ میکند.رادیو جوان هم که فقط برنامه ای کوتاه بر ضد دولت داشت آنچنان نواخته شد که مدتهاست صدایی ندارد.سایت رجانیوز و سپهر نیوز نیز که دیگر علنا به رئیس مجلس خبرگان توهین میکنند وهیچ کس نیست که بگوید چرا توقیف در آنها را نمیزند.روزنامه هم که جای خود دارد.ایران,همشهری,کیهان و جام جم و جمهوری اسلامی همگی با بودجه دولتی و بدور از نگرانی گرانی کاغذ و افزایش هزینه ها بکار خود ادامه میدهند.

از سوی دیگر امروز اصولگرایان دیگر مثل دیروز ناشی نیستند.اگر در انتخابات مجلس هفتم شورای نگهبان کل فراکسیون مشارکت مجلس ششم را با اتکا به نظارت استصوابی رد صلاحیت کرد و مشتی فرد ناشناخته برای انتخاب شدن راهی مجلس شدند امروز ابتدا مدتی اصولگرایان در برنامه های مختلف به مردم معرفی میشوند یا فردی را معرفی میکنند که لااقل مردم آنها را از مجاری غیر از سیاست بشناسند.

اگر حبیب کاشانی مرد ناشناخته دیروز شورای شهر بود امروز بر خوان مدیریت پرسپولیس هر روز در رسانه ها حاضر میشود وهیچکس نیست که بپرسد ایشان 5 میلیارد پول از کدام جیب آورد که به پای پرسپولیس خرج کرد.

یا مردانی از وادی اصولگرایان به دنیای سیاست معرفی میشوند که الفبای سیاست را نمیدانند.رسول خادم یکی از آنان است.مردی که رسانه ها را دروغ پرداز میداند و آنچنان کج خلقی با خبرنگاران ولو همفکر میکند که از او ابا دارند.اما او در هر حال رای میآورد چون کشتی گیر است.(چه دلیل قانع کننده ای)امیر رضا خادم و علیرضا دبیر در جای خود بماند.

و مثال دیگر چمران است.مردی که فاتح بلا منازع دور دوم انتخابات فوق فرمایشی شورای شهر تهران بود.در برهوت شخصیت شناخته شده برای کاندیداتوری این شورا وی به لطف نام برادر و ریش دراز خود بیشترین رای را بدست آورد.

در چنین شرایطی تنها فاکتوری که میتواند منتقدان را پس از دوری از قدرت به بازگشت به قدرت امیدوار کند نمایان شدن ناکارآمدی مفرط نزدیکان به قدرت و یا تلاش حداقلی آنها برای وارد کردن حداقلی منتقدان به قدرت است.الگوی آن انتخاب هاشمی رفسنجانی با نگرشی کاملا راستگرایان پس ناکارامدی دولت شبه سوسیالیستی موسوی بود یا دلزدگی از آنهمه طرحهایی که در دولت هاشمی صورت گرفت (تا جایی که رسانه ملی وی را سردار سازندگی نامید) و هیچ تاثیری به حال ملت جنگ زده ایران نداشت.و یا انتصاب سید محمد خاتمی به وزارت ارشاد که سهم عمده ای در گشایش فضای شدیدا بسته پس از انقلاب وجنگ بود و حمایت تلویحی هاشمی از وی در آخرین نطق نمازجمعه تهران پیش از انتخابات سال 76 بود.

یک اقتراح

girdadanyha — Thu, 13 Dec 2007 12:00:16 GMT

تصمیم داشتم به مناسبت روز دانشجو یه مقاله کامل تو وبلاگم منتشر کنم.اما دیدم صحبت کردن از رادیکالی بودن جنبش دانشجویی و عدم کارکرد حزبی جنبش دانشجویی در ایران و و عدم توسعه سیاسی و همه وهمه احتمالا یک کتاب چند صفحه ای لازم داره و واقعا تو یک مقاله نمیشه خلاصه اش کرد.بنابراین تصمیم گرفتم سه پاراگراف زیرو بذارم و اجازه بدم خودتون قضاوت کنید:

در دوران اصلاحات، جریان دوم خرداد, جنبش دانشجویی را به عنوان باشگاه سیاسی خود و با کارکردی حزبی می خواست که این امر با هشدار رهبر انقلاب روبرو شد: «يكى ديگر از آفات مهمّ جنبش دانشجويى، سطحى شدن است... يكى ديگر از آفات، به دام احزاب و گروهها افتادن است؛ كه اين را قبلاً هم گفتم. مواظب باشيد، اختاپوس خطرناك احزاب و گروههاى مختلف به سراغتان نيايد و شما را به دام نيندازد. از آن مجموعه‌ى آزادانديش، اغلبِ خصوصيات مثبت را خواهند گرفت »

رجانیوز- تحلیل جنبش دانشجویی

یک رژیم بدون حزب,محافظه کار و یک رژیم ضد حزب, یک رژیم ارتجاعی است.پیشرفت نوسازی شکنندگی نظام بدون حزب را میافزاید.

ساموئل هانتینگتون- سامان سیاسی

جنبش دانشجویی اقلب تحت تاثیر جریانات روشنفکری قرار میگیرند وبه گسترش دامنه اجتماعی آن کمک میکنند.جمعیت دانشجویی هدف بسیج عقیدتی گروههای روشنفکری قرار گرفته و اندیشه های روشنفکران را توزیع میکنند.هرجا ثبات نظام حزبی سیاسی بیشتر باشد سازمان های سیاسی دانشجویی با پیوستن به آن عامل پیشبرد اهداف ایدئولوژی و به عبارتی گروه فشار آن حزب خواهند بود.

حسین بشیریه- جامعه شناسی سیاسی